Dierenleven - Alpaca

 

In 2012 zijn er 3 mooie Alpaca's bij ons komen wonen; Pom (rosegrey gecastreerde hengst), Fellow (lichtbruine hengst) en Dunya (donkerbruine merrie).

In de loop van de jaren is de samenstelling van onze kudde enigszins veranderd.

 

Op dit moment (2019) zijn we in het bezit van Fellow die inmiddels gecastreerd is,  Lyron een beige merrie van inmiddels 4 jaar oud, en haar veulen Zoe die bij ons geboren is in oktober 2017.

Hetzelfde als bij de paardachtigen spreekt men bij de alpaca ook van een merrie, hengst en ruin (=gecastreerde hengst).
Een veulen van de Alpaca heet een "cria".

Onze Alpaca's worden 1 keer per jaar geschoren. De wol word gesponnen en word verwerkt voor eigen gebruik of we verkopen een gedeelte. De wol van de Alpaca is heerlijk zacht!

TOT ONS GROTE VERDRIET IS OP ZONDAG 7 JULI 2019 ONZE LIEVE MERRIE LYRON OVERLEDEN.


Een korte beschrijving van de Alpaca:

Alpaca’s zijn, net als de aan hen verwante Lama’s, de minikamelen uit Zuid-Amerika en zorgen naast transport voor kleding, voedsel en gezelschap.  Ze stammen af van de Vincunja en werden in het Inkarijk al meer dan 5000 jaar geleden gedomesticeerd.  Echter, de alpaca’s hebben de mooiste en de zachtste wol van alle diersoorten, dun zijdeachtig en zeer goed isolerend.

Er zijn twee rassen:
De Huacaya en de Suri alpaca.
Ze lijken veel op elkaar in aanzien en grootte, het onderscheid zit vooral in de wolstructuur.
De Huacaya komen in veel grotere getalen voor dan de Suri, waarvan er 30.000 op de hele wereld zijn.

 

 

De alpaca’s kunnen zich zeer goed aanpassen aan de meest barre omstandigheden van het Andes-gebergte in Zuid-Amerika. Op hoogtes tussen de 2000 en 4000 meter heerst er tussen de middag een temperatuur boven de 40 graden Celcius, en dat alles bij een zeer spaarzame vegetatie van dor gras en houtjes. Ze kunnen dan ook heel goed gedijen in het Nederlandse landschap en kunnen zowel zomers als ‘s winters buiten blijven, een overkapping in de wei is voldoende.

Rond 1850 ontdekte een Engelsman, Sir Titus Salt, opnieuw de waarde van de bijzondere alpacawol. Echter het heeft tot 1984 geduurd voordat men ook in Noord-Amerika, Australië, Nieuw-Zeeland en Europa weer begon met het fokken van alpaca’s. Niet alleen uit louter fokaspecten maar zeker ook vanuit een verliefdheid op deze buitengewoon zachtmoedige edele dieren.